Moje najwcześniejsze zlecenia w firmie projektowej nie były łatwe. Po prostu kiedy już je wykonywałam ciągle coś nie było dobrze. A to linia była nie odpowiednia, a to sadzonka nie w tym miejscu co trzeba i tak na okrągło. Wydawało mi się to znacznie bardziej proste, ale gdy obserwowałam to z boku. Nie łatwo było mi się przystosować, że wciąż ktoś mnie gani i próbuje instruować. Przecież ja to wszystko znakomicie znałam. Nie jestem pewna, może to ten stres, który towarzyszył mi co dnia, może lekkie poczucie zmęczenia, bo wiele projektów trzeba było robić po nocach – nie wiem, ale jedno jest pewne – nie spodziewałam się, że początki mogą być aż tak ciężkie…

Któregoś dnia otrzymałam zamówienia na projekty budowlane. I od tego momentu byłam pewna, że będą one moim powołaniem. Nic nie szło mi do tej pory tak łatwo jak te projekty budowlane. Wiedziałam dokładnie wszystkie detale o nich. Jakich narzędzi użyć, jak przybliżyć, jak zrobić idealną perspektywę, co ze sobą złączyć.Oczywiście nigdy nie ubawiłam się tak dobrze przy swojej pracy. Nareszcie znalazłam coś co przynosiło mi wiele satysfakcji z czynności zawodowej, którą robię. Szefostwo było ze mnie mocno zadowolone, projekty domów były wykonane zawsze na czas i z niezwykłą precyzją. Nie są to moje słowa a właśnie ich. Mogłam być z siebie mocno dumna. W sumie udowodniłam tym wszystkim, którzy mnie ganili na co mnie naprawdę stać. I nie tylko oni byli tym zaskoczeni, ja sama nie mogłam wyjść podziwu, że wszystko ułożyło mi tak dobrze. Mam cichą nadzieję na nagrodę za to wszystko co robię dla firmy. Tylko wciąż się zastanawiam: dlaczego nie mogło być tak z samego początku?